budynek
Bazylika św. Marka: dziewięć wieków mozaiki
Od kościoła konsekrowanego w 1094 roku po złoty sufit, pod którym stoi dziś wieczorem mała grupa.
Zarezerwuj swój wieczór we wnętrzu bazyliki św. Marka ↗Bazylika, według dat
| Data | Co się wydarzyło |
|---|---|
| ok. 1063 | Rozpoczyna się budowa trzeciego kościoła w tym miejscu |
| 1094 | Bazylika zostaje konsekrowana; relikwie św. Marka złożono w nowej krypcie |
| 1105 | Za ołtarzem głównym umieszczono Pala d'Oro |
| lata 70.–90. XIII wieku | Wnętrze mozaikowe zostaje w znacznym stopniu ukończone |
| 1419 i 1439 | Pożary niszczą fragmenty, które później odrestaurowali mistrzowie renesansu |
| 1835 | Relikwie św. Marka przenoszone są z krypty do ołtarza głównego |
Trzeci kościół w tym miejscu
Stojąca dziś bazylika zastąpiła dwa wcześniejsze kościoły; budowę rozpoczęto około 1063 roku, a świątynię konsekrowano 8 października 1094 roku.
Pięć kopuł w złocistych szatach
Zamiast malować kopuły, weneccy budowniczowie pokryli je mozaiką, której wewnętrzne krzywizny wznoszą się niemal 30 metrów nad posadzką — powierzchnia, która wciąż odbija światło, zamiast je pochłaniać.
Ukończone do lat 90. XIII wieku
Większość wnętrza mozaiki była gotowa do lat 70. XIII wieku, a prace w narteksie trwały do lat 90. XIII wieku, z wykorzystaniem metod i złotych tesser pochodzących z bizantyjskich warsztatów.
Dwa pożary i renesansowe renowacje
Pożary w 1419 i 1439 roku uszkodziły części mozaiki, później odrestaurowane przez renesansowych malarzy, w tym Paola Uccella i Andreeę del Castagno, pracujących zgodnie z istniejącym bizantyjskim schematem.
Krypta, przed 1835 rokiem
Od konsekracji w 1094 roku relikwie św. Marka spoczywały w krypcie pod ołtarzem; w 1835 roku przeniesiono je do samego ołtarza głównego — dlatego krypta odwiedzana podczas wycieczek jest historycznym miejscem spoczynku, a nie obecnym miejscem przechowywania relikwii.
To, co masz nad sobą dziś wieczorem
Złote tło nad głowami to w znacznej mierze mozaika, którą Wenecjanie widzieli ukończoną w latach 90. XIII wieku, łatana po dwóch pożarach w XV wieku, ale nigdy nie wymieniona w całości.